• Czas trwania: 5'
• Obsada: S solo-1222-2000-ar-archi
• Rok powstania utworu: 1860
• Autor libretta: Jan Chęciński
• Autor opracowania: Grzegorz Fitelberg
• Postaci: głosy, partytura

Zosia martwi się odjazdem Stanisława: ''Jak tu ująć żal na wodze, wmówić w siebie, że to szał? Czemuś Stachu mnie niebodze, co kochanie, poznać dał?''. Molowa tonacja, liczne chromatyzmy nadają tej prostej dumce (dwie zwrotki) melancholijny charakter. Punkty kulminacyjne podkreślone są wysokimi melizmatami (do c3).