Aktualności
KOMPOZYTOR MIESIĄCA: Andrzej Krzanowski
2026-04-02
W kwietniu, w ramach akcji Kompozytor Miesiąca, skupiamy się na postaci i twórczości Andrzeja Krzanowskiego (1951–1990) celebrując 75. rocznicę jego urodzin. Był on artystą bezkompromisowym, który w swej działalności artystycznej zasłużył się zarówno jako kompozytor, jak i instrumentalista. Z dzisiejszej perspektywy jego dorobek postrzegany jest jako jeden z kluczowych pomostów pomiędzy bezkompromisową awangardą a swoistym zwrotem ku tradycji.
Krzanowski był absolwentem katowickiej Wyższej Szkoły Muzycznej, gdzie studiował kompozycję pod kierunkiem Henryka Mikołaja Góreckiego oraz grę na akordeonie w klasie Joachima Pichury. Jako kompozytor zadebiutował w połowie lat 70., szybko zyskując uznanie w kraju i za granicą. Jego twórczość wpisuje się w nurt tzw. „nowej generacji”, w którym artyści odchodząc od najbardziej radykalnych założeń awangardy, nie odrzucali wszystkich wyniesionych z niej doświadczeń lecz wzbogacali je o elementy tradycji, ze szczególnym skupieniem na emocjonalnym oddziaływaniu muzyki na słuchacza.
Jednym z ważniejszych wydarzeń artystycznych w życiorysie Andrzeja Krzanowskiego stał się organizowany przez Krzysztofa Drobę festiwal „Młodzi Muzycy Młodemu Miastu” w Stalowej Woli. To tam, w latach 1976-1979, Krzanowski wraz z Eugeniuszem Knapikiem i Aleksandrem Lasoniem zapisali się na kartach historii muzyki polskiej jako „pokolenie stalowowolskie” - grupa śląskich kompozytorów, która w swojej muzyce stopniowo odłączała się od dotychczasowych trendów awangardy, ukierunkowanych na serializm i sonoryzm. Z racji tego samego roku urodzenia oraz wspólnego debiutu zaczęto zwać ich „pokoleniem ‘51”.
„Byliśmy kolegami ze studiów. W Stalowej Woli jakąś niewidzialną nicią Krzysztof Droba połączył nas w pokolenie i okazało się, że są pewne cechy naszej twórczości, które umożliwiały zebranie zupełnie innych osobowości artystycznych w ramy jednej grupy.” – wspominał Eugeniusz Knapik.
Andrzej Krzanowski z żoną Grażyną, 1978 r., fot. z archiwum rodzinnego
Krzanowski i inni kompozytorzy jego pokolenia nie odrzucali wszystkich zdobyczy awangardy – pewne elementy nowej techniki dźwiękowej włączali bowiem chętnie do swoich utworów. Jednak ich działalność zbiegła się z czasem rodzenia się nowych tendencji w muzyce, obalania mitu o bezwzględnej wartości nowości, poszukiwania sensu muzyki nie tylko w jej konstrukcji, ale też w wyzwalanych przez nią emocjach.
Ogromnym wkładem Krzanowskiego dla kultury muzycznej było „odczarowanie” akordeonu i de facto jego nobilitacja w szeregach sztuki współczesnej. Na swoim instrumencie poszukiwał nowych brzmień, poszerzając arsenał środków wykonawczych m. in. o nowatorskie zjawiska sonorystyczne. Poprzez swoją działalność wykonawczą oraz kompozytorską udało mu się zmienić zdecydowanie negatywne postrzeganie tego instrumentu w środowisku artystycznym oraz zwrócić na niego uwagę twórców i odbiorców muzyki nowej. Szczególnie ważny w tym aspekcie był kilkukrotny udział Krzanowskiego w roli wykładowcy na Międzynarodowych Letnich Kursach Nowej Muzyki w Darmstadt (Darmstädter Ferienkurse).
W swoich utworach solowych i kameralnych na akordeon (m.in. cykl 6 Ksiąg na akordeon) wykorzystał pełnię możliwości technicznych i brzmieniowych instrumentu, tworząc dzieła wirtuozowskie, które prędko stały się stałym elementem repertuaru światowego. Z kolei w utworach na większą obsadę wykonawczą (np. w słynnych Audycjach) powierzał akordeonowi rolę podmiotu lirycznego prowadzącego narrację. Krzanowski tworzył także cenioną w środowisku muzykę pedagogiczną (zbiory: Kalangra, Gakkaj oraz Mały deszczyk w Urmatt dla najmłodszej orkiestry akordeonowej) pisaną z myślą o wprowadzaniu dzieci w świat współczesnej brzmieniowości akordeonu już na wczesnym etapie rozwoju artystycznego.
W historii muzyki polskiej Andrzej Krzanowski zapisał się wielkimi literami również za sprawą wizjonerskich pomysłów, z których wielu nie udało się zrealizować za jego życia. Jednym z przykładów jest meta-opera Audycja V, której premiera miała miejsce dopiero w 2018 roku. „Jego [Krzanowskiego] wyobraźnia i wrażliwość sięgała daleko do przodu, daleko poza czasy, w których żył i daleko poza jego środowisko” – podkreślał Szymon Bywalec, który poprowadził prawykonanie tego dzieła.
Za swą twórczość kompozytorską Krzanowski otrzymywał liczne nagrody, ponadto był laureatem stypendiów ufundowanych przez Witolda Lutosławskiego i Scottish Arts Council. Koncertował i wykładał na wielu prestiżowych kursach i festiwalach w Europie (m. in. Austria, Finlandia, Francja, Holandia, Niemcy, Portugalia, Włochy). W projekcie „100 na 100. Muzyczne dekady wolności” wybrano jego Audycję IV jako dzieło reprezentujące rok 1975.
W swojej muzyce Krzanowski potrafił z wyjątkowo pozytywnym efektem zderzyć wyrafinowane, niemal surrealistyczne i oniryczne barwy dźwiękowe (często korzystając z sonorystyki) z tradycyjnym cytatem i prostą frazą melodyczną. Zachowywał przy tym wewnętrzną spójność dzieła nawet w momentach gwałtownych kulminacji. W utworach literacko-muzycznych (m.in. cykl Audycji I–VI) odszedł od awangardowej praktyki „rozbijania” tekstu na sylaby i traktowania ich jako zjawisko foniczne. Skupiając się na silnym przekazie emocjonalnym, traktował słowa i ich znaczenie jako faktyczny nośnik treści.
Andrzej Krzanowski zmarł przedwcześnie, w wieku zaledwie 39 lat. Pozostawił jednak po sobie spuściznę, która do dziś inspiruje wielu wykonawców i badaczy. Swoją postawą twórczą pokazywał jak łączyć radykalną nowoczesność z zakorzenioną w tradycji emocjonalnością. Jako pedagog i prezes śląskiego oddziału Związku Kompozytorów Polskich, był nie tylko kreatorem własnego języka dźwiękowego, ale także aktywnym animatorem życia muzycznego.
Źródła cytatów:
https://www.andrzejkrzanowski.pl/
Video „Andrzej Krzanowski / o kompozytorze” na kanale YT NOSPR official
Źródło zdjęć:
https://www.andrzejkrzanowski.pl/biografia.html
Najczęściej czytane:
Na wrzesień Polskie Wydawnictwo Muzyczne przygotowało aż cztery książkowe premiery. Tym razem czytelnicy będą mogli wybrać się w podróż przez XX i XXI wiek, poznając ważne dla polskiej muzyki postaci – od Karola Szymanowskiego przez Józefa Kofflera, Tomasza Sikorskiego po Lidię Zielińską. Wśród nowości znalazła się zarówno zwięzła monografia, jak i obszerne opracowanie, katalog tematyczny, a także rozmowa pełna wspomnień i anegdot. Cztery książki, różne perspektywy i sporo muzyki do odkrycia – w nowych publikacjach każdy znajdzie własny sposób na spotkanie z muzyką XX wieku.
14 września w prestiżowym Teatro Petruzzelli w Bari odbędzie się włoska premiera dwuaktowej opery Zygmunta Krauze, opowiadającej o przejmujących losach Bony Sforzy d’Aragona. Wystawienie tego dzieła w Bari ma wymiar symboliczny – to właśnie w tym mieście tytułowa bohaterka spędziła ostatnie lata życia i została pochowana.
Muzyka Antonia Vivaldiego wciąż zachwyca, inspiruje i prowokuje do nowych interpretacji. Już 13 września o godz. 18.30 w Sali Złotej Filharmonii im. Karola Szymanowskiego w Krakowie odbędzie się spotkanie poświęcone jednemu z najbardziej fascynujących kompozytorów w historii muzyki. O Vivaldim, jego twórczości, inspiracjach i nowych interpretacjach opowiedzą Mateusz Borkowski i Stanisław Słowiński w rozmowie z Georginą Gryboś. Wstęp za okazaniem biletów na koncert „Vivaldi Experience”.
W jesień, wraz z wrześniowymi premierami najnowszej muzyki polskiej, wchodzimy ani zuchwale, ani lękliwie – zgodnie z mottem Gdańska. To właśnie w tym mieście zabrzmią pierwsze prawykonania. We wrześniu będziemy przysłuchiwać się nowym utworom polskich kompozytorów w Gdańsku, Warszawie i Walencji. Po raz pierwszy usłyszymy dzieła Tadeusza Wieleckiego, Lidii Zielińskiej, Krzysztofa Knittla i Agaty Zubel.
Morceau de concert op. 204 na róg i fortepian Marcelego Popławskiego to prawdopodobnie najwcześniejszy polski wirtuozowski utwór solowy na waltornię, a aktualny stan badań wskazuje, że być może nawet jest jedynym, jaki zachował się z tego okresu. Z adnotacji zamieszczonej na końcu rękopisu wynika, że kompozycja została ukończona 23 stycznia 1919 roku, podczas pobytu kompozytora w Żytomierzu.
We wrześniu spoglądamy na postać kompozytora miesiąca, którym jest Roman Statkowski (1859-1925). Jego droga twórcza to interesujący przykład przemian zachodzących na przełomie epok – schyłku romantyzmu i czasu narodzin nowych postaw estetycznych zapowiadających modernizm.
Polskie Wydawnictwo Muzyczne zaprasza nauczycieli szkół muzycznych na 23. Dzień Edukacji Muzycznej – wydarzenie, które na stałe wpisało się w kalendarz szkolny i akademicki polskiego środowiska muzycznego. Tegoroczny kongres odbędzie się 20 listopada 2026 roku w Zespole Szkół Muzycznych im. S. Moniuszki w Łodzi.
Trwają nagrania audio 200 utworów z katalogu Polskiego Wydawnictwa Muzycznego, w ramach projektu „Digitalizacja i udostępnianie cyfrowych zasobów Polskiego Wydawnictwa Muzycznego oraz Związku Kompozytorów Polskich”.
Od 1960 roku Fondation Prince Pierre de Monaco wspiera twórczość z zakresu muzyki, sztuk wizualnych i literatury, przyznając co trzy lata m.in. Prix de Composition Musicale za najnowsze dzieło muzyczne. Pośród nominowanych do nagrody w 2027 roku jest Grażyna Pstrokońska-Nawratil. Do nagrody wytypowano CalderaConcerto na akordeon i orkiestrę kameralną – jednoczęściowy koncert pełen energii, barw i ekspresji.
XII edycja Festiwalu Stolica Języka Polskiego za nami! W urokliwym otoczeniu szczebrzeszyńskiej przyrody publiczność poznała postać Zygmunta Mycielskiego – kompozytora, pisarza, krytyka muzycznego i działacza społecznego. Polskie Wydawnictwo Muzyczne było partnerem Festiwalu.
