2012-09-12

Dorota Szwarcman, Koncert – zapowiedź
„Tak więc tym, co w dzisiejszym programie połączyło Nowaka z Twinem, była istotna rola rytmu. Z tym, że u Twina rytm łączy się z agresywnymi brzmieniami i nie mówi o niczym konkretnym poza sobą, a Nowak za pomocą muzyki rozgrywającej się na różnych płaszczyznach opowiada jakieś historie. Może najbardziej abstrakcyjny był pierwszy z wykonanych utworów, Hit 2 (rytm nawet jakby rockowy), ale drugi i trzeci to „opowieści drogi”. Do pierwszego, Ciemnowłosa dziewczyna w czarnym sportowym samochodzie, inspiracją stał się widok tytułowej dziewczyny, która stojąc na światłach kiwała się do rytmu jakiejś nieznanej piosenki. Drugi, Night Transit, mówi o długich nocnych podróżach, o uczuciu „pomiędzy” i dopasowywania toku myśli, przebiegającego jednak niezależnie, do monotonnych brzmień pojazdu. Nic więc dziwnego, że w tych dwóch utworach było momentami bardzo podobnie. Ale te opowieści wciągały.”
(Cały wpis: http://szwarcman.blog.polityka.pl/2012/09/10/koncert-zapowiedz/)

 
Ada Ginał-Zwolińska, Aleksander Nowak i Aphex Twin: Brzmienia bez granic:
„Po tym mocnym uderzeniu, zabrzmiała kompozycja Hit II Aleksandra Nowaka, stworzona na bazie wcześniejszej kompozycji napisanej na fortepian solo. Emocje wcale nie opadły, bowiem ta kompozycja też miała w sobie coś ze współczesnego przeboju. Duże płaszczyzny dźwięków unisono rozchodzą się w niej w nieregularne, dysonansowe struktury, po czym powracają do bardziej szlagierowego brzmienia. Nachodzącym na siebie płaszczyznom towarzyszy jeden big beat – bez którego żaden hit by się nie obszedł. (…)
Drugą światową premierą tego wieczoru była kompozycja Night Transit Nowaka na pełen skład amerykańskiej formacji. Utwór inspirowany jest licznymi podróżami kompozytora wszelkimi możliwymi środkami, w tym również statkami – jako że Aleksander Nowak, to także zapalony żeglarz. Ma oddawać ten szczególny rodzaj zawieszenia między miejscami, datami, wydarzeniami w podróży. Stąd specyficzna aura brzmieniowa tej kompozycji, w której można odnaleźć niemal ilustracyjne fragmenty rytmicznych odgłosów silnika, czy też momenty statyczne podkreślające nieuchronną monotonię takich wypraw.”
(Całość: http://www.sacrumprofanum.com/pl/4/0/466/aleksander-nowak-i-aphex-twin-brzmienia-bez-granic)

 
Maciej Jabłoński, „Dwutygodnik”:
„Aleksander Nowak również przetwarza i przeżywa dźwiękami obserwowane elementy świata zastanego, nierzadko wchodząc na pułap wyrazistych skojarzeń i aluzji.(…)
Chorałowe, przywodzące na myśl Góreckiego, stonowane akordy blachy otwierają dzieło zatytułowane „Night Transit”. Jest to próba przełożenia na język dźwięków typowego dla dalekiej podróży zjawiska zawieszenia świadomości pomiędzy konkretnymi wydarzeniami wyjazdu i przybycia do celu. Co ciekawe – już sam psychologiczny problem zatrzymania się umysłu w momencie podróży, problem trudnego do uchwycenia stanu pośredniego, mógłby stanowić wystarczający materiał artystycznej metafory. Nowak podąża jednak dalej: do swej alegorii stanu psychicznego dołącza sugestywną ilustrację ruchu, wzbogaconą o charakterystyczne dla wszelkich wypraw dźwięki generowane przez środki lokomocji (m.in. specyficzny stukot kół pociągu, zwalniający pod koniec utworu).”
(Całość: http://www.dwutygodnik.com/artykul/3929-sacrum-profanum-2012-2.html)

 
Anna Weber, Sacrum: Wystukiwanie rytmu palcem w bucie:
„Kompozytor przyznał, że ma przed sobą trudne zadanie dopasowania się podczas jednego wieczoru do muzyki Aphex Twin, która należy do kontrowersyjnych. Jestem bardzo ciekawy jak to zabrzmi razem, ale także przerażony - mówił. Z mojej perspektywy, obawy kompozytora, choć logiczne, okazały się niepotrzebne, Kolejny utwór - Hit II, poprzez perkusyjny rytm, repetycyjność oraz równie bogaty świat brzmieniowy, zgrał się z Aphex Twin doskonale.
Night Transit to utwór, który powstał specjalnie na potrzeby festiwalu. Kompozytor inspirował się długimi, nocnymi podróżami zbiorowymi środkami lokomocji jak samolot, pociąg, autobus czy prom morski. Podróże takie wiążą się też ze szczególnym rodzajem aury brzmieniowej – absolutnie dominujący jest dźwięk związany z rodzajem środka lokomocji, czyli takiego czy innego silnika i rodzaju podłoża czy ośrodka przez które się przemieszczamy. Ten mechaniczny, monotonny i w pewnym sensie agresywny dźwięk staje się tłem dla wszystkich myśli i odczuć; nadaje im rytm i barwę. Nie da się od niego uwolnić, więc trzeba go w jakiś sposób oswoić i się z nim „sprząc”. Wszystko to składa się na specyficzny, bliski transu stan świadomości. Swoje założenia kompozytor w pełni spełnił. Utwór przywodził na myśl przesuwające się obrazy, pobrzmiewała w nim nuta nostalgii i czasem przypominał ścieżkę dźwiękową do smutnego filmu. Ciągnął się monotonnie, ale nie był nudny. Jednolita narracja miała swoje dobrze przemyślane wzgórza i doliny, a więc płynęła spokojnie, aż do rozpłynięcia w przestrzeni.”
(Całość: http://polskamuza.eu/wywiady.php?id=634)

fot. Wojciech Wandzel