PWM

Szukaj
Zaawansowane
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego
biuletyn informacji publicznej

Henryk Wieniawski

Henryk Wieniawski

1835-1880

Henryk Wieniawski urodził się w 1835 roku w Lublinie. W rodzinnym mieście pobierał pierwsze lekcje muzyki, a studia uzupełniał w Paryżu u Lamberta Massarta. Konserwatorium ukończył w wieku 11 lat (1846) otrzymując I nagrodę i złoty medal. W 1849 roku powrócił do paryskiego Konserwatorium, gdzie w klasie Hipolita Colleta podjął studia kompozycji, które ukończył z wyróżnieniem w następnym roku.

 

Po ukończeniu studiów, z młodszym bratem Józefem, wybitnym pianistą, rozpoczął cykl koncertów w największych ośrodkach muzycznych Polski, Rosji, Niemiec, Anglii i Francji. Od 1860 roku przebywał w Petersburgu, gdzie otrzymał stanowisko koncertmistrza dworu cesarskiego oraz posadę profesora konserwatorium. Ukoronowaniem sławy skrzypka było tournée po Ameryce w latach 1872-74 razem z Antonim Rubinsteinem. Po powrocie z trasy koncertowej Wieniawski objął stanowisko profesora konserwatorium w Brukseli, zastępując Henri Vieuxtempsa. Od 1879 roku przebywał ponownie w Rosji. Zmarł w Moskwie w 1880 roku.

Z działalnością estradową Wieniawskiego łączy się twórczość kompozytorska. Jako rewelacyjny skrzypek, porównywany często do Paganiniego, znakomicie rozwinął styl brillant w literaturze skrzypcowej. Tworzył koncerty, etiudy, tańce, fantazje na tematy operowe i utwory popisowe. Wykorzystywał pełną gamę środków wirtuozowskich. Po koncertach Paganiniego, Koncert skrzypcowy d-moll Henryka Wieniawskiego jest dzisiaj najczęściej wykonywanym i nagrywanym koncertem skrzypcowym napisanym przez wirtuoza.


Józef Joachim, wielki skrzypek i autorytet ówczesnych czasów, pisał w pamiętnikach o Wieniawskim: Był zawsze najbardziej szalonym i ryzykanckim wirtuozem, jakiego kiedykolwiek widziałem. Kto nie był świadkiem tych najśmielszych, akrobatycznych skoków, jakie wykonywał, ten nie może sobie wyobrazić, co potrafi wydobyć lewa ręka Wieniawskiego.