PWM

Szukaj
Zaawansowane
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego
biuletyn informacji publicznej

Marco Scacchi

Marco Scacchi

1602-1685

Marco Scacchi, Sacchius, Scachius, Sacki, Skakius, Socacki i in, urodzony na początku XVII w. prawdopodobnie w Rzymie, zmarł 11 IX 1662 w Gallese (Lacjum), włoski kompozytor, skrzypek, teoretyk muzyki.

Scacchi, podobnie jak jego brat Pellegrino, rzymski organista, był uczniem G.F. Aneria. Od ok. 1624 skrzypek w kapeli króla Zygmunta III. 24 XII 1626 uzyskał od monarchy dobra ruchome po zmarłym muzyku Marco Gentilim. Prawdopodobnie od 1628 kierował zespołem muzycznym królewicza Władysława Wazy, a w 1630, po śmierci Aneria, przejął nieoficjalnie kierownictwo kapeli królewskiej. W 1633 mianowany przez Władysława IV królewskim kapelmistrzem. 26 XI 1635 w Warszawie Scacchi zawarł związek małżeński z Niemką Reginą Kellerin (primo voto Graben). Wraz z kapelą towarzyszył królowi w podróżach: do Wilna w 1636 i 1639, do Krakowa w 1637, do Częstochowy w 1641, do Gdańska w 1646.

W III 1649 uzyskał od króla Jana Kazimierza zgodę na wyjazd do ojczyzny w celu leczenia podagry, nie wiadomo jednak kiedy ostatecznie opuścił Rzeczpospolitą. Przed XI 1651 osiadł w Gallese, gdzie jego uczniem był A. Berardi. Scacchi utrzymywał kontakty z muzykami włoskimi (m.in. z R. Michelim), a przede wszystkim z niemieckimi (Ch. Werner, A. Profe, J. Stobaeus, H. Schütz). Szczególnie bliskie więzi łączyły go z kapelmistrzem i księgarzem gdańskim K. Försterem seniorem. Konflikt między Försterem a gdańskim organistą P. Siefertem, w którego przebieg włączył się Scacchi, stał się pośrednio przyczyną powstania jego pism teoretycznych o charakterze polemicznym. Scacchi odegrał ważną rolę jako kierownik kapeli królewskiej. Zespół, który zyskał ówcześnie sławę jednego z najlepszych w Europie, odznaczał się wysokim poziomem wykonawczym, gromadził świetnych wykonawców i kompozytorów (w tym liczną grupę Włochów), był ważnym ośrodkiem kształcenia młodych muzyków. Jego członkowie byli w stanie przygotowywać i wykonywać drammi per musica, gatunek poza Włochami komponowany wciąż tylko sporadycznie.

Aleksandra Patala, Encyklopedia muzyczna PWM, S-Sł