• Czas trwania: 13'
• Obsada: 2222-4231-batt-archi
• Rok powstania utworu: 1848
• Autor opracowania: Witold Rowicki
• Wersja językowa wydania: eng, pol
• Postaci: głosy, partytura, wyciąg fortepianowy

''Utwór powstał w roku 1848, czyli w tym samym, w którym Stanisław Moniuszko wystawił pierwszą, dwuaktową wersję opery Halka. Żył i tworzył wówczas w Wilnie, gdzie był m.in. organistą w kościele św. Jana, udzielał lekcji prywatnych i szczególnie aktywizował życie muzyczne. Utwór jest świadectwem ogromnej inwencji melodycznej oraz doskonałej znajomości technik instrumentacji. Jednak także jedynym dziełem tego gatunku w dorobku Stanisława Moniuszki, którego twórczość instrumentalna obejmuje dosłownie trzy kompozycje. Według Grzegorza Jusiewicza twórczość Moniuszki ograniczały skromne środki wykonawcze, jakimi dysponował, znikoma liczba utworów symfonicznych w dorobku wynikała z kondycji i poziomu orkiestry (Encyklopedia Muzyczna PWM, tom VI). W liście z 15 III 1851 kompozytor pisał bowiem do Józefa Sikorskiego: Fagotu ani zapachu, oboi jeden, a drugi (secondo) klarnet tak sfałszowany, że wolałbym raczej ażeby wcale nie egzystował. Waltornie arcysłabe, trąby jeszcze słabsze, za to puzon grzmi za wszystkich. Kotły są doskonałe, ale kotlisty nie mamy. Kwartet więcej jak mierny. Mimo trudnych warunków Moniuszko stworzył znakomitą uwerturę, której w pierwszym wydaniu nadał tytuł francuski: Conte dhiver (Opowieść zimowa). Mimo poetyckiego tytułu nie ma ona charakteru programowego. Jak pisał Witold Rudziński w biografii kompozytora ''...mimo braku programu literackiego odnosimy wrażenie, że lepiej rozumiemy, o co chodzi w tej muzyce, gdy jej słuchamy, niż gdy o niej mówimy. [...] W 'Bajce' nawiązał Moniuszko do tego rodzaju muzyki epickiej, jakiej wzory dał na przykład Chopin w swoich balladach. (Witold Rudziński ''Moniuszko'', PWM 1972). Po prawykonaniu Bajki krytycy starali się odczytywać nastroje i sugestie kompozytora, widząc w narracyjnym toku utworu na przykład opowieść o spacerach zimową porą.