Bolesław Wallek-Walewski, urodzony 23 I 1885 we Lwowie, zmarł 9 IV 1944 w Krakowie, polski kompozytor, dyrygent i pedagog. Studiował: od 1894 roku w konserwatorium Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie grę na fortepianie u W. Maliszowej i W. Zellinger oraz teorię muzyki i kompozycję u S. Niewiadomskiego, od 1900 w konserwatorium w Krakowie harmonię i kontrapunkt u W. Żeleńskiego, grę na fortepianie u W. Barabasza oraz śpiew u J. Marso, od 1903 literaturę polską na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w latach 1906–1907 muzykologię w Lipsku u H. Riemanna i A. Prüfera. Od 1903 roku był pierwszym dyrygentem Chóru Akademickiego w Krakowie. W 1915 założył Krakowskie Towarzystwo Operowe (działające w latach 1915–1938, z przerwą w latach 1924–30) i prowadził wiele przedstawień operowych. Od 1917 do 1919 roku był dyrygentem w Teatrze Wielkim w Warszawie, od roku 1925 dyrygentem artystycznym Towarzystwa Muzycznego w Krakowie, w latach 1919–1938 kierownikiem artystycznym Krakowskiego Towarzystwa Śpiewaczego „Echo”. W latach 1910–1917 wykładał teorię muzyki w konserwatorium w Krakowie, od 1930 do 1934 prowadził tamże klasę kompozycji, a w roku akademickim 1938/39 pełnił funkcję dyrektora.
Joanna Miklaszewska, Encyklopedia muzyczna PWM
