PWM

Szukaj
Zaawansowane
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego
biuletyn informacji publicznej

Ludomir Różycki

Ludomir Różycki

1883-1953

Ludomir Różycki urodził się 18 września 1883 roku w Warszawie. Był synem profesora Konserwatorium Warszawskiego. Studiował w tymże konserwatorium pod kierunkiem Aleksandra Michałowskiego (fortepian) i Zygmunta Noskowskiego (kompozycja). W klasie Noskowskiego nawiązał przyjacielskie stosunki ze starszym o kilka lat Karłowiczem, a następnie Szymanowskim, Fitelbergiem i Szelutą (ta właśnie grupa młodych kompozytorów zyskała sobie później miano Młodej Polski w muzyce). Po ukończeniu konserwatorium ze złotym medalem, kontynuował Różycki jeszcze przez 3 lata studia w berlińskiej Akademii Muzycznej pod kierunkiem Engelberta Humperdincka. Samodzielną działalność artystyczną rozpoczął w 1907 we Lwowie jako kapelmistrz operowyi profesor fortepianu w konserwatorium; tam też została wystawiona jego pierwsza opera, "Bolesław Śmiały". Po czterech latach przenosi się do Warszawy (gdzie otrzymał na konkursie kompozytorskim I nagrodę za poemat symfoniczy "Król Kofetua", następnie wyjeżdża za granicę (Szwajcaria, Włochy, Francja, Niemcy). W tym czasie powstają jego najwybitniejsze dzieła: "Kwintet fortepianowy" oraz opera "Eros i Psyche". W 1918 osiada na stałe w Warszawie. Opera Warszawska wystawia "Erosa i Psyche", a w następnych latach balet "Pan Twardowski" oraz opery "Młyn diabelski" i "Pani Walewska" oraz balet "Apollo i dziewczyna". Uprawiał on też działalność publicystyczną i społeczną, biorąc m.in. udział w założeniu Związku Kompozytorów Polskich, którego został pierwszym prezesem. Po wojnie osiadł w Katowicach. Tworzył w tym czasie już niewiele, zajmując się głównie rekonstrukcją partytur swych oper spalonych w czasie powstania warszawskiego. Zmarł 1 stycznia 1953 roku w Katowicach. (J. Kański, Przewodnik operowy, PWM 2001)