Aktualności
Musica Polonica Nova
2004-02-12
W dniach od 22 do 27 lutego odbędzie się we Wrocławiu festiwal Musica Polonica Nova. Kliknij po szczegóły >>>
Program:
22 lutego 2004
19.00 Sala Filharmonii
NOSPR, R. Rivolta,
F. Peters
23 lutego 2004
12.00 Sala Kameralna (AM)
Spotkanie z H. Kulenty
16.00 Oratorium Marianum (UW)
Kwartet Śląski
19.00 Oratorium Marianum (UW)
Orkiestra Kameralna Wratislavia, J. Stanienda
22.00 Sala Filharmonii
Studio Kompozycji Komputerowej
24 lutego 2004
12.00 Sala Kameralna (AM)
Film "Salome" i spotkanie
z A. Blochem
16.00 Oratorium Marianum (UW)
Camerata Silesia, A. Szostak
19.00 Sala przy kościele
Ojców Oblatów
Tech-No Orchestra,
R. Kurdybacha, K. Dawidek,
A. Kaczmarek
22.00 Sala przy kościele
Ojców Oblatów
DOUBLE EXPOSURE nowa edycja
25 lutego 2004
12.00 Sala Kameralna (AM)
Spotkanie z T. Wieleckim
16.00 Oratorium Marianum (UW)
Dell'Arte
19.00 Oratorium Marianum (UW)
Orkiestra Kameralna
Leopoldinum, M. Gawroński,
B. Makal
22.00 Sala Teatralna (AM)
Recital M. Grzybowskiego
26 lutego 2004
12.00 Sala Kameralna (AM)
Spotkanie z Z. Bujarskim prowadzi Andrzej Kosowski - Redaktor Naczelny PWM
16.00 Oratorium Marianum (UW)
"W partyturze i na żywo",
A. Pstrokońska,
Kwartet Jagielloński
Koncertowi towarzyszy prezentacja publikacji PWM
19.00 Oratorium Marianum (UW)
Orkiestra Muzyki Nowej, A. Lasoń
22.00 Sala Filharmonii
"Cellotronicum", A. Bauer,
P. Zachanowicz
27 lutego 2004
12.00 Sala Kameralna (AM)
Spotkanie z kompozytorem
16.00 Sala Teatralna (AM)
"Klawesyn plus.....", A. Rupocińska, U. Danielewicz i inni
19.00 Sala Filharmonii
Orkiestra Symfoniczna
Filharmonii Wrocławskiej,
W. Michniewski, J.L. Capezzali
28 lutego 2004
18.00 Sala Filharmonii
Impreza towarzysząca:
Esemble MW2
Krótka historia festiwalu:
Gdy w 1962 roku grupa wrocławskich kompozytorów oganizowała pierwszy festiwal, była to dopiero trzecia w Polsce cykliczna impreza poświęcona nowej muzyce, po zainicjowanej w 1956 roku międzynarodowej "Warszawskiej Jesieni" i młodszej o pięć lat "Poznańskiej Wiośnie Muzycznej". Pomysłodawcą był kompozytor i dyrygent Radomir Reszke, a sekundowali mu Tadeusz Natanson i Ryszard Bukowski. Pierwsze festiwale miały zasięg lokalny, prezentując wrocławskie i poznańskie środowisko kompozytorskie i opierając się głównie na miejscowych wykonawcach. Od roku 1964 impreza ma charakter ogólnopolski z akcentami międzynarodowymi. Od roku 1970 organizowana jest co dwa lata, z przerwą w 1982 - roku stanu wojennego. Obecną łacińską nazwę festiwal nosi od 1988 r.
Pierwsze festiwale (1962-1968) organizował Oddział Wrocławski Związku Kompozytorów Polskich przy współudziale różnych instytucji muzycznych; w kolejnych latach (1969-1978) dzielił się pracą z Filharmonią Wrocławską, która od 1980 do 2002 była faktycznym organizatorem imprezy. W tym roku festiwal powraca do ZKP, którego partnerem jest po raz pierwszy Centrum Sztuki "Impart".
Początkowo program festiwalu układany był kolektywnie przez wyłonione z członków ZKP i zainteresowanych muzyków komisje programowe. Od czasu objęcia dyrekcji Filharmonii przez Andrzeja Markowskiego wzrasta rola kierownika artystycznego: funkcję tę pełnili kolejno - z mniejszym lub większym zakresem samodzielności - dyrygenci Andrzej Markowski, Tadeusz Strugała i Marek Pijarowski; pierwsi dwaj przy wsparciu Komisji Repertuarowej, ostatni w duecie najpierw z Rafałem Augustynem, następnie z Grażyną Pstrokońską-Nawratil, która po odejściu Pijarowskiego z dyrekcji Filharmonii kieruje festiwalem przy pomocy Rady Programowej.
Na dwudziestu trzech festiwalach wystąpiła czołówka polskich orkiestr, zespołów kameralnych i solistów: NOSPR, Sinfonia Varsovia oraz szereg orkiestr filharmonicznych, "Amadeus" i Polska Orkiestra Kameralna, kwartety, Teatry Wielkie z Warszawy i Poznania. Były też gościnnie orkiestry z Berlina i rumuńskiego Cluj (ta ostatnia pod dyrekcją Witolda Lutosławskiego). Dyrygowali Jerzy Maksymiuk, Kazimierz Kord, Antoni Wit i niemal cała czołówka polskich dyrygentów. Grali Konstanty Kulka, Elżbieta Chojnacka, Ewa Poblocka, oraz wielu solistów zagranicznych, jak Claude Helffer (jeden z nielicznych we wczesnych latach festiwalu wybitnych muzyków z Zachodu), Aurele Nicolet, Borys Pergamenszczikow, Iwan Monighetti czy egzotyczna Japonka Shieko Shirasaka, śpiewająca partię solową w... arcypolskiej "II Symfonii" Henryka Mikołaja Góreckiego. Bywali też jazzmeni, ze Zbigniewem Namysłowskim i - wielokrotnie - Tomaszem Stańką.
Tu po raz pierwszy po przerwie stanu wojennego na krajowej estradzie stanął Witold Lutosławski; tu odbyła się polska premiera jego "Partity", a także "I Kwartetu smyczkowego" Henryka Mikołaja Góreckiego (za specjalną zgodą Kronos Quartet). Tu też odbyło się prawykonanie ostatniego dzieła Stefana Kisielewskiego, jego "Koncertu fortepianowego". Tu wchodziły na krajową estradę kolejne roczniki polskich twórców, od drugiej fali "szkoły polskiej" lat 60. po "nową generację" początku XXI wieku. Tu najszerzej byli reprezentowani twórcy wrocławscy. Pełną listę wykonań festiwalowych można znaleźć tutaj.
Od 1969 roku festiwal konsekwentnie przedstawia koncerty monograficzne czołowych kompozytorów polskich (także - co w swoim czasie było rzadkością - mieszkających poza krajem). Od 1984 r. pojawił się stały nurt niekonwencjonalnych koncertów-collage'ów; krytycy uznali je za znak rozpoznawczy Wrocławia. W ogóle form prezentacji muzyki jest mnóstwo - od klasycznych koncertów "frakowych" poprzez ilustrowane muzyką spotkania z kompozytorami (to nowość lat ostatnich) po formy parateatralne, a nawet symultaniczne prezentacje w galeriach i na ulicach Wrocławia. Niestety, z powodu klimatu trudno urządzać wielkie imprezy plenerowe czy koncerty w kościołach (co w bogatym w zabytkowe wnętrza mieście jest kuszące i często praktykowane przez innych organizatorów). Festiwal tadycyjnie jest w lutym, a w zatłoczonym imprezami Wrocławiu trudno znaleźć inny wygodny termin. Dlatego też stosunkowo niewiele jest dziś muzyki chóralnej i organowej (niegdyś często na festiwalu prezentowanej, gdy było na czym grać...).
Planując - na miarę ówczesnych możliwości - festiwal w 1962 roku, Ojcowie Założyciele wykazali się dalekowzrocznością: po "Warszawskiej Jesieni" jest to dziś najstarszy festiwal nowej polskiej muzyki, jako że "Poznańska Wiosna Muzyczna" po trudnych latach zmieniła formułę. Są nowe i ambitne imprezy w Krakowie i Katowicach, była frapująca "Droga" w Gdańsku, jest łódzka "Musica Moderna" i lubelski "Akord". Jednakże wciąż co dwa lata we Wrocławiu spotykają się twórcy, odtwórcy, krytycy i wierna publiczność, co dwa lata nagrania z "Poloniki" pojawiają się przez dłuższy czas na antenie radiowej "Dwójki", a pytanie o festiwal jest zarazem pytaniem o dzisiejszy stan najnowszej twórczości muzycznej w Polsce.
Rafał Augustyn
Najczęściej czytane:
W lipcu skupiamy się na postaci i dorobku Jana Krenza (1926-2020), cenionego kompozytora muzyki symfonicznej, oratoryjnej, kameralnej i filmowej. Dziś pamiętany jest on przede wszystkim jako niezwykle zasłużony dla promocji muzyki polskiej dyrygent, którego błyskotliwa kariera przyćmiła autorski dorobek twórczy.
Program festiwalu Été polonais à Paris, który odbędzie się w Paryżu od 1 do 4 lipca podkreśla polskie dziedzictwo muzyczne, ze szczególnym uwzględnieniem twórczości Piotra Perkowskiego oraz kompozytorów polskich okresu międzywojennego. Wydarzenie organizowane jest w związku ze stuleciem Stowarzyszenia Młodych Muzyków Polaków w Paryżu.
Sejmik Województwa Mazowieckiego co roku przyznaje artystom tworzącym na Mazowszu Nagrodę im. Cypriana Kamila Norwida w czterech kategoriach: literatura, muzyka, sztuki plastyczne i teatr. Doceniane są wybitne dzieła bądź kreacje powstałe w roku poprzedzającym. Od 2005 roku Samorząd Województwa Mazowieckiego przyznaje również nagrodę specjalną "Dzieło życia" za całokształt twórczości artyście tworzącemu na obszarze województwa mazowieckiego.
Ideą programu composer.pl jest podarowanie młodym polskim twórcom dwóch tygodni szczególnej inspiracji i wytchnienia od pędzącego świata, tak niespójnego z kompozytorskim skupieniem. W roku 2026 twórczy pobyt na Islandii zaproszonych uczestników potrwa dwa tygodnie, pomiędzy 8 a 25 września.
18 czerwca 2026 roku w Tajpej odbyły się dwa specjalne pokazy filmu dokumentalnego „Bacewicz x Bomsori” w reżyserii Jakuba Piątka. Projekcje zorganizowano w historycznym budynku Taipei Film House (SPOT Taipei), a wydarzenie przyciągnęło miłośników muzyki klasycznej, kina dokumentalnego oraz polskiej kultury. Pokazy odbyły się o godzinie 19:00 i 20:30, a wstęp był bezpłatny.
Polskie Wydawnictwo Muzyczne oraz Kluboksiegarnia UNA z ogromną przyjemnością zapraszają na spotkanie autorskie z Beatą Bolesławską-Lewandowską. Bohaterem rozmowy stanie się Zygmunt Mycielski – kompozytor, literat, a także bohater monografii Zygmunt Mycielski. Między muzyką a polityką wydanej przez PWM. Publikacja ta stanie się punktem wyjścia do rozmowy, którą Mateusz Borkowski poprowadzi 24 czerwca 2026 r. o godz. 17:30. Wstęp wolny.
Marek Grechuta od lat zajmuje wyjątkowe miejsce wśród liryków polskiej piosenki. Tworzył utwory, w których muzyka spotykała się z poezją – sięgał po dzieła literackie dawnych i współczesnych poetów, a także pisał własne wiersze. Jego piosenki wyróżniały się refleksyjnością, wrażliwością i oryginalnymi rozwiązaniami muzycznymi.
Podczas 66. Krakowskiego Festiwalu Filmowego Jakub Piątek otrzymał Złotego Lajkonika dla reżysera najlepszego krótkometrażowego filmu dokumentalnego za film „Bacewicz x Bomsori”. Nagrodę przyznało jury Konkursu Polskiego w składzie: Olga Bobrowska, Łukasz M. Maciejewski i Maria Zbąska.
Kultowe piosenki Zygmunta Koniecznego, które dekady temu pokochała publiczność w nowym opracowaniu Cezarego Duchnowskiego ukażą się w formacie LP. Cieszący się ogromną popularnością album wydany nakładem ANAKLASIS z udziałem Agaty Zubel, Andrzeja Bauera, Bartka Wąsika, Cezarego Duchnowskiego oraz Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia pod dyrekcją Alexandra Humali dostępny w sprzedaży na winylu od 19 czerwca.
Już 12 czerwca o godz. 18.00 zapraszamy do Kluboksięgarni UNA w Krakowie na wyjątkowy wieczór muzyczny. Podczas koncertu usłyszymy najnowsze utwory Grzegorza Frankowskiego na kontrabas i fortepian – zarówno w ich oryginalnym brzmieniu, jak i w niepowtarzalnych aranżacjach jazzowych, wzbogaconych o improwizacje.
