2011-10-26

5 listopada 2011 Filharmonia Narodowa obchodzić będzie jubileusz 110 – lecia swojej działalności artystycznej. Jest to najstarsza tego typu instytucja w Polsce, która na przestrzeni lat odegrała ogromną rolę w krzewieniu kultury muzycznej w Warszawie, prezentując niezmiennie wysoki poziom artystyczny. Serdecznie gratulujemy pięknego jubileuszu! Jej otwarcie w 1901 roku jako Filharmonii Warszawskiej było wielkim wydarzeniem kulturalnym, o którym szeroko rozpisywała się ówczesna prasa. Słynny krytyk Aleksander Poliński pisał na łamach „Kuriera Warszawskiego”: „Czy zbiorowa dusza społeczeństwa wyczuje znaczenie kulturalne nowego przybytku sztuki i poprze jego cele? Czy Filharmonia godnie odpowie swemu zadaniu, o tym powiem nam przyszłość niedaleka. Na razie to tylko przewidzieć można, że nowa instytucja ciężkie mieć będzie zadanie do spełnienia, bo szczepienie kultury estetycznej i urabianie charakteru społeczeństwa za pomocą podniosłych wrażeń artystycznych w ogóle niełatwą jest rzeczą. (…) Jest już gmach wspaniały, jest orkiestra wyborowa, jest też biblioteka zaopatrzona obficie; programy koncertów zapowiadają wykonanie dzieł poważnych, również jak udział artystów pierwszorzędnych” .

Zdobycie biletów na koncert inauguracyjny było tak trudne, że – jak pisze Danuta Jackiewicz – „na tydzień przed datą koncertu wiele poważnych osobistości nie miało jeszcze zaproszenia, a co dopiero mówić o zwykłych melomanach. Nic dziwnego, że w prasie krążyły tego typu wierszyki:
Filharmonia – nie maruda / Ogłosiła już swe cuda:
Śród koncertów (to nie figa!) / Będzie miała nawet Griega!
Filharmonio! Pełna mocy! / Czcić cię będziem w dzień i w nocy!
Wielbić będziem cię na wylet / Ale daj nam także bilet”.

Natomiast sam przebieg koncertu inauguracyjnego z ciekawymi detalami opisał Włodzimierz Kalicki: „W foyer kręci się i gawędzi ‘cała Warszawa’. Uwagę zwraca słynny wynalazca Jan Szczepanik zwany "polskim Edisonem", znany pisarz Henryk Sienkiewicz i przede wszystkim honorowy gość uroczystości - światowej sławy wirtuoz Ignacy Paderewski. Połączone chóry Lutni z Warszawy i Łodzi śpiewają specjalnie skomponowaną na tę okazję kantatę "Żyj pieśni" Władysława Żeleńskiego. Słowa napisał, też na tę okazję, Or-Ot, popularny warszawski poeta Artur Oppman. Po kantacie rozbrzmiewa „Symfonia d-moll” mieszkającego w Paryżu młodego pianisty i kompozytora Zygmunta Stojowskiego. Pierwszą część koncertu kończy uwertura "Bajka" Moniuszki. Akustyka sali jest zachwycająca. W ostatnim rzędzie krzeseł słychać szelest przewracanych kart z nutami. Po przerwie występuje sam Paderewski. Gra własny „Koncert fortepianowy a-moll”. Teraz czas na poemat symfoniczny "Step" Zygmunta Noskowskiego. Gdy potem znów pojawia się Paderewski, publiczność wstaje z miejsc i nagradza go frenetyczną owacją. Mistrz gra utwory Chopina. Nie szczędzi bisów. Gdy kończy, zachwyceni i zdumieni słuchacze stwierdzają, że jest już po północy” (Gazeta Wyborcza, „Nasycili ducha w Filharmonii Warszawskiej”).

Filharmonia Warszawska (a od roku 1955 – Narodowa) gościła przez lata najwybitniejszych polskich kompozytorów i wykonawców. Ma na swym koncie niezliczoną ilość prawykonań, to właśnie w niej po raz pierwszy zabrzmiały m.in. obie Symfonie Karola Szymanowskiego oraz jego „Stabat Mater”, cztery poematy symfoniczne Mieczysława Karłowicza, czy III Symfonia Zygmunta Noskowskiego. Jak się okazało, potwierdziły się oczekiwania Polińskiego, który pisał 110 lat temu: „Miejmy nadzieję, że podjąwszy to wielkie zadanie godnie mu odpowie w przyszłości niedalekiej, że swą działalnością podtrzyma honor sztuki polskiej, a na twórczość narodową wywrze wpływ zbawienny”.

Podczas sobotniego koncertu 5 listopada 2011 kantatę "Żyj pieśni" wykona Chór Filharmonii Narodowej (który za dwa lata będzie świętował sześćdziesięciolecie swej działalności), natomiast jako solista wystąpi Dang Tai Son – laureat Konkursu Chopinowskiego w roku 1980.

Więcej informacji na temat koncertu na stronie Filharmonii Narodowej: http://filharmonia.pl/koncerty_wlasne.pl.html;2011;11