PWM

Szukaj
Zaawansowane
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego
biuletyn informacji publicznej

Aktualności

Fryderyk Chopin GRUDNIOWYM Kompozytorem Miesiąca

2020-12-01
Rok 2020 jest dla Polskiego Wydawnictwa Muzycznego wyjątkowy – oficyna obchodzi 75-lecie działalności. W tym jubileuszowym roku w ramach akcji KOMPOZYTOR MIESIĄCA przypominamy twórców, których dorobek stał się podstawą działalności naszego Wydawnictwa. Nie można zatem zapomnieć o Fryderyku Chopinie, którego wspominamy w grudniu.

Wspominając kompozytora, PWM zaprasza do zakupu w księgarni oficyny oraz za pośrednictwem strony internetowej utworów Chopina i poświęconych mu publikacji z atrakcyjnym rabatem. Tych zainteresowanych cyfrowym dostępem do nut zapraszamy do odkrywania twórczości Chopina za pośrednictwem aplikacji nkoda. Zachęcamy także lektury Alfabetu kompozytora przygotowanego przez znakomitego pianistę Krzysztofa Książka, zdobywcy II nagrody w Ogólnopolskim Konkursie Chopinowskim w 2015 roku i zdobywcy III nagrody w I Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim na Instrumentach Historycznych w 2018 roku, który tak podsumował swoją pracę nad alfabetem:

„Stając przed próbą napisania alfabetu Chopina nie byłem z początku świadomy jak trudne czeka mnie zadanie, a składa się na to kilka czynników. Po pierwsze wydawać się może, że o naszym wybitnym kompozytorze napisano już niemal wszystko i nie ma potrzeby nic dodawać. Poza tym, twórca Ballady g-moll op. 23 jest bardzo mocno obecny w kulturze, również tej popularnej, każdy ma swoje związane z nim skojarzenia, ciężko jest wybrać jakiś fakt czy też osobę na daną literę, które byłyby dla kompozytora najbardziej reprezentatywne. Dlatego postanowiłem stworzyć alfabet niebędący spisem tego, co w życiu Chopina było najistotniejsze, ale taki, bez elementów którego moje rozumienie Chopina byłoby zgoła inne”.

A jak Armaty ukryte w kwiatach

„Gdyby potężny samodzierżca z Północy wiedział, jak groźny przeciwnik czai się w dziełach Chopina, w prostych melodiach jego mazurków, zabroniłby tej muzyki. Dzieła Chopina to armaty ukryte w kwiatach”, pisał w recenzji Koncertów fortepianowych Robert Schumann w założonej przez siebie Neue Zeitschrift für Musik. Jest to bodaj jeden z najsłynniejszych cytatów o muzyce genialnego kompozytora.

B jak bel canto

Dla Chopina muzyka była odpowiednikiem mowy – według Karola Mikulego „błędne frazowanie robiło na nim zawsze wrażenie, jakby ktoś wypowiadał tekst w języku dla siebie niezrozumiałym”Kompozytor uznawał głos ludzki za najbardziej naturalny instrument. Na fortepianie Chopin postulował śpiewność – jak pisze Mieczysław Tomaszewski, „[Chopin] posyłał na lekcje śpiewu do paryskich przedstawicieli bel canta: u nich mieli adepci fortepianu wysłuchać i podpatrzeć sposoby wykonania grupetta, appogiatury, wokalnego rubato”. 

C jak Chapeaux-bas
 
„Panowie, kapelusze z głów, oto geniusz”, napisał w recenzji Wariacji B-dur op. 2 Robert Schumann na łamach Allgemeine Musikalische Zeitung 7 grudnia 1831 roku. Relacja dwóch kompozytorów była dość dziwna. Schumann pozostawał pod wielkim wrażeniem geniuszu Chopina, ale już Fryderyk o swoim rówieśniku w zasadzie się nie wypowiadał. Znamienna jest drobna różnica w tonie dedykacji, którymi twórcy opatrzyli swe dzieła: Schumann, dedykując Chopinowi swoje Kreisleriana op. 16, napisał Seinem Freunde Frédéric Chopin zugeeignet, z kolei Chopin w Balladzie F-dur op. 38 nieco z dystansem À Monsieur Robert Schumann.

D jak dorożka

Myślę, że nie do końca umiemy sobie wyobrazić w jak odmiennych czasach żył Chopin, o ile wolniej płynął czas, jak inne było poczucie odległości, w jaki sposób ludzie mogli delektować się ciemnością, ciszą, gwiazdami. Bez wątpienia stukot końskich kopyt, terkoczące koła czy nawoływania woźniców towarzyszyły kompozytorowi przez całe życie i muszę przyznać, że czasem mu tych magicznych odgłosów nieco zazdroszczę.

E jak elegancja

Elegancja charakteryzuje nie tylko muzykę twórcy Fantazji f-moll op. 49, lecz także jego sposób bycia i ubierania. Za przykład mogą posłużyć dwa fragmenty listów do Juliana Fontany pisane z Nohant, z listą sprawunków:

Kupisz mi u Houbigant Chardin na Faub. St. Honoré mydło benjoin, 2 pary rękawiczek szwedzkich (znajdziesz gdzie w szafie starą na miarę), flakon patchouli, flakon bouquet de Chantilly. W Palais Royal, w galerii po stronie teatrów, prawie we środku, jest duży sklep galanterii (jak u nas mówią); ma dwa okna z wystawami rozmaitych szkatuł, figlów i nicości, świecących, eleganckich i drogich. Tam się spytasz, czy nie mają rączki ze słoniowej kości do drapania sobie głowy. Musiałeś widzieć podobny figiel nieraz: mała rączka, zakrzywiona zwykle, biała, na czarnym kijku osadzona. Zdaje mi się, żem tam taką widział; spytaj się, a powiedzą Ci. Otóż wyszukaj ten figiel i przyślij, jeżeli nb. nie drożej jak 10, 15, 20 albo i 30. 
Nohant, 1841

(…)prócz tego wszystkiego zapomniałem Cię prosić, żebyś mi kapelusz u mojego Duponta na Twojej ulicy obstalował. On ma moją miarę i wie, jakich lekkich mi potrzeba. Niech mu da formę tegoroczną nieprzesadzoną, bo już nie wiem, jak wy się teraz ubieracie. Prócz tego pójdź, przechodząc, do Dautremonta, mojego krawca na bulwarze, i każ mu natychmiast zrobić portki szare dla mnie. Sam wybierz ciemny szary kolor – zimowe portki, coś porządnego, w żadne pasy, gładkie i ciągnące się. Tyś Anglik, to wiesz, czego mi potrzeba. On się ucieszy, jak się dowie, że przyjeżdżam. Także czarną, skromną aksamitną kamizelkie, ale z malutkim, jakimś niekrzyczącym deseniem, coś bardzo skromno eleganckiego. Jeżeli nie ma porządnego, to materialną czarną, skromnie piękną. Na Ciebie się spuszczam. Nie bardzo roztwartą, i owszem.
Nohant, 1839

F jak Francja

Kraj, w którym autor 24 Preludiów op. 28 spędził niemal całe swe dorosłe życie. Jestem przekonany, że rozwój stylu Chopina nie przebiegałby znaną nam drogą, gdyby nie trudna decyzja o emigracji. Nie mam na myśli tylko wpływu najnowszych prądów muzycznych i zdobyczy kultury, z którymi kompozytor miał szansę obcować w Paryżu, ale również – a może nawet przede wszystkim – uczucie żalu i tęsknoty za ukochaną ojczyzną, rodziną, przyjaciółmi.

G jak Guildhall

W tej londyńskiej sali 16 listopada 1848 roku Chopin wystąpił po raz ostatni publicznie, podczas wenty na rzecz weteranów Powstania Listopadowego. Zdecydował się zagrać pomimo słabej kondycji fizycznej, ponieważ uważał wsparcie szczytnego celu za swój obowiązek. Ciężko nazwać to wydarzenie sukcesem, skoro londyńska prasa, opisując cały wieczór, na który oprócz koncertu składał się bal, nie wspomniała nawet nazwiska Chopina

H jak humor

Chopin, co możemy wnioskować z obfitej pozostałej korespondencji, był człowiekiem niepozbawionym poczucia humoru, czego w najwyższym stopniu można doświadczyć zanurzając się w lekturę Kuryera Szafarskiego. Z czasem to poczucie humoru ewoluowało, przybierając bardziej ironiczny, niekiedy gorzki wręcz charakter, czego przykładem może być fragment listu pisanego z Majorki do Juliana Fontany: „Chorowałem przez te ostatnie dwa tygodnie jak pies: zaziębiłem się mimo 18 stopni ciepła, róż, pomarańcz, palm i fig. 3 doktorów z całej wyspy najsławniejszych: jeden wąchał, com pluł, drugi stukał, skądem pluł, trzeci macał i słuchał, jakem pluł. Jeden mówił, żem zdechł, drugi – że zdycham, 3-ci – że zdechnę” (Palma, 1838).

I jak intymność

Intymność możemy przypisać Chopinowi w przynajmniej dwóch aspektach. Jest powszechnie wiadome, że Fryderyk nad koncerty w najwspanialszych salach koncertowych wolał spotkania z muzyką wśród znajomych i przyjaciół w salonach. Ponadto wydaje mi się, że to właśnie intymność jest jedną z kategorii ekspresji najsilniej obecną w jego muzyce. Bez intymności Chopin ani trochę nie byłby sobą.

J jak język

Niewątpliwie Chopin był mistrzem języka pisanego. Korespondencja, którą po sobie pozostawił, jest nie tylko świadectwem jego życia i sposobu myślenia, ale również po prostu doskonałą lekturą, którą można polecić każdemu zainteresowanemu jego życiem. Kompozytor posiadał świetne pióro i używał go nie tylko do zapisu nut.

K jak konkurs

Konkurs Chopinowski został powołany przez Jerzego Żurawlewa w 1927 roku. Od tego czasu jest miejscem nie tylko rywalizacji, ale przede wszystkim kształtowania wykonawstwa muzyki Chopina. To właśnie w Warszawie co 5 lat młodzi pianiści mają okazję pokazać światu jak aktualnie rozumieją muzykę Chopina, jak bardzo mimo zmieniającego się czasu ten twórca jest nam wszystkim bliski. I ten tak rzadko podnoszony aspekt uważam za najbardziej fascynujący.

L jak Lulajże Jezuniu

Cytat z tej właśnie kolędy został umieszczony przez kompozytora w jego Scherzu h-moll op. 20. Jak pisze Mieczysław Tomaszewski: „Tradycja zrodzona w kręgu rodzinno-przyjacielskim i utrwalona przez pierwszych monografistów łączy Scherzo nie z Paryżem, a z Wiedniem. To się bowiem układa w bardziej przekonującą całość. Pierwsze święta Bożego Narodzenia przeżyte z dala od domu, w rozdarciu, w najwyższym niepokoju o bliskich i o losy wydarzeń rozgrywających się w kraju – i utwór, w którym muzykę nacechowaną najwyższym wzburzeniem i krańcowym niepokojem – przerywa nagle ciche echo domowej kolędy”.

Ł jak Łazienki

W Parku Łazienkowskim w Warszawie pod najsłynniejszym pomnikiem Fryderyka Chopina każdego lata co niedziela odbywają się recitale chopinowskie. Arcyciekawie przedstawia się historia samej rzeźby. Projekt autorstwa Wacława Szymanowskiego powstał już w 1909 roku, ale dopiero w 1926 roku miało miejsce odsłonięcie pomnika. Podczas II wojny światowej był to jeden z pierwszych monumentów zniszczonych przez Niemców, a okupanci usiłowali również obrócić w pył wszystkie jego repliki. Powojenna rekonstrukcja była możliwa na podstawie modelu autorskiego, drewnianej rzeźby głowy kompozytora dłuta Szymanowskiego, analizy fotogrametrycznej oraz przedwojennych fotografii. Pomnik został odsłonięty ponownie 11 maja 1958 roku.

M jak mazurek

Gatunek, który kompozytor tworzył przez całe życie. W moim odczuciu mazurki są zawsze pewnego rodzaju opowieścią: o tańcu, o tęsknocie, ale też niekiedy o radości, czasem snutą jakby przez mgłę, a czasem dziejącą się tu i teraz, osadzoną w krajobrazie polskiej wsi i przefiltrowaną przez jedyną w swoim rodzaju chopinowską wrażliwość. Obok uniwersalizmu, który czyni muzykę Chopina zrozumiałą na całym świecie, w jego dziełach wybrzmiewa w sposób nierozerwalny polski krajobraz.

N jak Norwid Cyprian Kamil

Po śmierci Chopina Norwid napisał w Dzienniku Polskim: „Rodem warszawianin, sercem Polak, a talentem świata obywatel, Fryderyk Chopin zszedł z tego świata. […] Umiał on najtrudniejsze sztuki zadanie rozwiązywać z tajemniczą biegłością – umiał bowiem zbierać kwiaty polne, rosy z nich ani puchu nie otrząsając najlżejszego. I umiał je w gwiazdy, w meteory, że nie powiem w komety całej świecące Europie, ideału sztuką przepromieniać”Możemy tylko snuć domysły, co by było, gdyby ci dwaj wielcy artyści spotkali się wcześniej niż w 1849 roku.

O jak organy

Nie jest faktem powszechnie znanym, że nastoletni Fryderyk grywał regularnie na tym właśnie instrumencie. Tak skomentował ten fakt w liście do Jana Białobłockiego: „Zostałem organistą Licejskim. Moja żona zatem, jako też i wszystkie dzieci, z dwóch przyczyn szanować mnie muszą. Ha, Mości panie Dobrodzieju, co to ze mnie za głowa! Pierwsza osoba w całym Liceum po Ks. Proboszczu! [...] Gram co tydzień, w niedziele, u Wizytek na organach, a reszta śpiewa” (Warszawa 1825). 

P jak Place Vendôme

W tym miejscu pod numerem dwunastym znajdowało się ostatnie mieszkanie Chopina, do którego wprowadził się pod koniec września 1849 roku, zaledwie niecały miesiąc przed śmiercią. To tu 15 października kompozytor usłyszał po raz ostatni muzykę – Delfina Potocka śpiewała przy własnym akompaniamencie, a Auguste Franchomme razem z Marceliną Czartoryską zaczęli wykonywać Sonatę wiolonczelową g-moll.

R jak rubato

Element, bez którego trudno jest sobie wyobrazić dzieła twórcy Poloneza As-dur op. 53. Nie pokuszę się o dokładną definicję, czym jest rubato. Być może jest to taki sposób kształtowania czasu w utworze, by grając swobodnie w sensie rytmicznym, zmieścić się w ramach jakiegoś nadrzędnego pulsu. Zdaję sobie sprawę, że każdy z wykonawców ma nieco inny sposób myślenia i czucia tego aspektu gry. Ba, jestem przekonany, że coś zgoła innego pod terminem rubato mógł rozumieć Chopin. Ale może właśnie taka różnorodność w rozumieniu dość podstawowych zasad kształtowania muzyki czyni ją piękną, jedyną w swoim rodzaju i niepowtarzalną.

S jak Szafarnia

W tej urokliwej miejscowości w majątku rodziny Dziewanowskich młody Fryderyk spędził letnie wakacje latach 1824 i 1825. Świadectwem tego czasu jest pisany ze swadą i ogromnym poczuciem humoru Kuryer Szafarski, którego niewielką próbkę przytaczam: „Wiadomości krajowe (…) Dnia 26 M i R. b Sokołowie Indyk wlazł ukradkiem do ogrodu. Kania, chowana od młodości w ogrodzie, w życiu nie widząc indyka, krzywo na niego patrzała, a zbliżywszy się oczy mu wydrapać chciała. Indyk się napuszył, a widząc, że miną nic nie wskóra, wziął się do dzioba. Wszczęła się walka, zwycięstwo żadnej stronie nie sprzyja, aż na koniec, po długiej potyczce, Indyk zwycięzca, wydziobawszy kani oko, prawie smutnie pojedynek zakończył” (Szafarnia, 1824).

Ś jak św. Krzyża Kościół

Ostatnie dyspozycje wydane za życia przez Fryderyka Chopina obejmowały: spalenie nieukończonych utworów i pokreślonych rękopisów, przekazanie Charles-Valentinowi Alkanowi szkiców do Metody, prośbę, by na jego pogrzebie wykonano Requiem Wolfganga Amadeusza Mozarta oraz by po śmierci wyjęto z jego ciała serce i zawieziono je do Polski. Ten czas po śmierci Chopina został z niezwykłą prostotą i czułością odmalowany przez Olgę Tokarczuk w Biegunach. Serce twórcy Sonaty b-moll op. 35 do Kościoła św. Krzyża trafiło dopiero 17 października 1945 roku, by stać się jednym z symboli Warszawy Chopina.

T jak Tomaszewski Mieczysław (1921–2019)

Chopinolog, teoretyk muzyki, autor monografii Chopin. Człowiek, dzieło, rezonans. Myśląc o osobach związanych z Chopinem, które nie wykonują muzyki, osoba Profesora Tomaszewskiego jest pierwszą, która przychodzi mi na myśl. Wpływ na to ma nie tylko ważkość tego, co zostało przez Profesora powiedziane, ale również fakt, że miałem wielką przyjemność uczestniczyć w wykładach prowadzonych przez Profesora, z których istotną część stanowiły te dotyczące Chopina.

U jak Utrata

Rzeka, nad którą położony jest park otaczający Dom Urodzenia Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli. Młody kompozytor zapewne znał jej pierwotną nazwę: Nrowa. Dziś możemy się tylko zastanawiać, czy udało mu się zaznać kąpieli w jej spokojnym, leniwym nurcie.

W jak wierzba

W moim odczuciu wierzba jest nierozerwalną częścią mazowieckiego krajobrazu. Paradoksalnie, jako mieszkaniec południa Polski, pierwszą wierzbę rosochatą miałem okazję zobaczyć (albo przynajmniej zobaczyć na tyle świadomie, żeby utkwiło mi to w pamięci) dopiero na studiach. Bez wyobrażenia sobie tego sennego, mglistego, wręcz upiornie równego krajobrazu z chałupką krytą strzechą i kilkoma wierzbami na horyzoncie nie umiałbym dziś zagrać któregokolwiek z chopinowskich mazurków.

V jak Valldemossa

To tu w celi klasztoru kartuzów Fryderyk Chopin razem z George Sand i jej dziećmi, Mauricem i Solange, spędzili prawie dwa miesiące (grudzień 1838 – luty 1839). Łagodny klimat miał sprzyjać zdrowiu kompozytora, jednak tamta zima okazała się wyjątkowo paskudna, zimna i deszczowa. Pomimo kłopotów, czas ten był dla twórcy bardzo owocny, czego jednym z najpiękniejszych efektów są Preludia op. 28.

Z jak Zimerman Krystian

Jeden z czterech, obok Haliny Czerny-Stefańskiej, Adama Harasiewicza i Rafała Blechacza Polaków, zwycięzców Międzynarodowego Konkursu im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Jeden z najwybitniejszych żyjących obecnie pianistów, któremu zawdzięczamy najbardziej magiczne i niesamowite nagranie obu Koncertów Chopina.

Najczęściej czytane:

W 100. rocznicę śmierci Władysława Żeleńskiego

Goplana, Janek, Stara baśń, Konrad Wallenrod: to – oprócz najczęściej wymienianej w dorobku kompozytora uwertury W Tatrach – największe, w dosłownym tego słowa znaczeniu, dzieła Władysława Żeleńskiego. Oprócz wymienionych oper, Władysław Żeleński jest autorem utworów symfonicznych ze Suitą tańców polskich, kameralnych, w tym Kwintetu fortepianowego, wokalnych, organowych i solowych.

Jednak wiele tytułów kompozytora wciąż pozostaje nieznanych. Od kilku lat PWM podejmuje zadanie przywrócenia przynajmniej części z nich do powszechnego użytku.

#Powtórkazmuzyki 1. Sonoryzm

Powtórkę z muzyki w 2021 roku zaczynamy od sonoryzmu. Poniżej prezentujemy opis przygotowany przez prof. dr. hab. Iwonę Lindstedt, a jako lekturę uzupełniającą polecamy również styczniowy alfabet kompozytora, czyli tekst poświęcony Witoldowi Szalonkowi autorstwa dyrektora – redaktora naczelnego PWM, dra Daniela Cichego.
 

POLISH HEROINES OF MUSIC – nowa płyta z serii SOUNDS

Czy muzyce potrzebny jest parytet? Zapewne nie, broni się sama. Ale przecież warto dostrzec i podkreślić artystyczne przewagi znakomitych kompozytorek współczesnych i ich wybitnych poprzedniczek – kobiety w polskiej muzyce to głos równie osobny, co wyrazisty. Tę potrzebę dostrzegła wytwórnia ANAKLASIS, która 29 stycznia wypuszcza do sprzedaży krążek POLISH HEROINES OF MUSIC z muzyką orkiestrową Elżbiety Sikory, Hanny Kulenty, Grażyny Bacewicz i Agaty Zubel. 
 

Wspominamy Feliksa Nowowiejskiego

Dzisiaj mija 75. rocznica śmierci Feliksa Nowowiejskiego.

Od kilku lat obserwujemy wzrastające zainteresowanie twórczością tego kompozytora – jego utwory pojawiają się coraz częściej w programach koncertowych i na deskach oper. W roku 2016 oraz 2017 (rok Feliksa Nowowiejskiego) mieliśmy okazję usłyszeć wiele na nowo odkrywanych dzieł kompozytora, by wspomnieć choćby koncert Sinfonii Varsovii i Chóru Filharmonii Narodowej z oratorium Znalezienie Świętego Krzyża, czy przepiękną realizację Legendy Bałtyku przygotowaną przez Teatr Wielki w Poznaniu.

Transmisje koncertów on-line w ramach TUTTI.pl

W związku z utrzymującym się brakiem możliwości organizowania wydarzeń z udziałem publiczności informujemy, że do TUTTI.pl można zgłaszać również wykonania w trybie on-line: nie będą one traktowane jako zawieszenie w Internecie, a jak regularny koncert. Dodatkowym bonusem od PWM jest możliwość utrzymania aktywnego linku do takiego koncertu do dwóch tygodni bez dodatkowych opłat.

Witold Szalonek styczniowym KOMPOZYTOREM MIESIĄCA

W 2021 roku zwracamy uwagę na kierunki i nurty w muzyce polskiej XX i XXI wieku, a także na ich twórczych reprezentantów – kompozytorów związanych z Polskim Wydawnictwem Muzycznym. W styczniu, mówiąc o sonoryzmie, kierujemy się ku życiu i twórczości Witolda Szalonka. 
 

Grajmy TUTTI muzykę polską w Nowym Roku

Których utworów kompozytorów polskich będziemy słuchać w Nowym Roku najczęściej? Jaki klucz wyboru repertuaru będzie dominował w filharmoniach i zespołach polskich w roku 2021? Będzie to twórczość kobiet-kompozytorek (Grażyny Bacewicz, Elżbiety Sikory, Marty Ptaszyńskiej, Hanny Kulenty), utwory świętujących okrągłą rocznicę urodzin kompozytorów z rocznika 1971 (Pawła Mykietyna, Marcela Chyrzyńskiego, Macieja Zielińskiego, Mikołaja Piotra Góreckiego, czy może – ze względu na przypadającą w styczniu 100. rocznicę śmierci Władysława Żeleńskiego – utwory tego właśnie kompozytora?

#zksięgarniPWM. Bestsellery 2020

Zbliżamy się do końca 2020 roku, a więc czas na małe podsumowanie! Przez ostatnie kilka miesięcy publikowaliśmy w naszym cyklu #zksięgarniPWM rekomendacje publikacji, które cieszyły się Waszym zainteresowaniem. Chcielibyśmy przypomnieć te, które wpisały się w grono naszych bestsellerów – czyli najlepiej sprzedających się w prawie minionym roku. 

Świąteczna niespodzianka PWM

Na najpiękniejszy w roku czas, na tak wyczekiwane Święta Bożego Narodzenia, wypełnione zapachami wigilijnych potraw, blaskiem przystrojonych choinek i melodiami ukochanych kolęd, przygotowaliśmy dla Państwa niespodziankę. W aplikacji con.sol.la zamieściliśmy wybór najpiękniejszych kolęd w opracowaniu na zespół jazzowy. Serdecznie zachęcamy do kolędowania na jazzowo.

2020 w PWM: rok nowych możliwości i odkrytych potencjałów

Rok 2020 był dla kultury czasem zmian i nieoczekiwanych wyzwań, które przyniosła nowa rzeczywistość. Kultura nie odeszła jednak w zapomnienie dzięki działalności artystów, instytucji i stowarzyszeń pragnących wykorzystywać nowe możliwości kontaktu z odbiorcami. Przez cały rok Polskie Wydawnictwo Muzyczne nie tylko kontynuowało zaplanowane działania wydawnicze, ale też docierało z polską muzyką do wszystkich spragnionych kultury, dzięki wykorzystaniu nowoczesnych narzędzi w projektach skierowanych do różnych odbiorców – i tych najmłodszych, i trochę starszych, muzyków profesjonalnych i aspirujących artystów, w Polsce i na świecie.