2015-01-19

W 2014 roku PWM wydało szereg kompozycji instrumentalnych, wokalno-instrumentalnych, chóralnych oraz zbiorów utworów pedagogicznych i szkół gry na różne instrumenty. Ponadto w ofercie PWM ukazały się liczne pozycje dotyczące muzyki kameralnej, przeznaczone zarówno dla uczniów początkujących jak i bardziej zaawansowanych. 

Wyjątkowe miejsce zajmuje opera Hagith – będąca ostatnim tomem wydanych Dzieł Wszystkich Karola Szymanowskiego.


Wybrane publikacje:

Antoni COFALIK, Małe ABC na skrzypce
Małe ABC na skrzypce powstało z myślą o cztero- i pięciolatkach wykazujących wczesne zainteresowanie muzyką, których opiekunowie chcieliby wprowadzić do świata pięknie zorganizowanych dźwięków jeszcze przed zapisaniem ich do szkoły. W urokliwym pod względem graficznym zbiorku znalazło się 36 krótkich utworków, piosenek dziecięcych, muzycznych opowieści, które dzieci mogą sobie najpierw wyklaskać, niektóre zaśpiewać, a po pokazie nauczyciela – zagrać. Powiększone i umieszczone na szerokiej pięciolinii nutki ułatwią naszym podopiecznym ich odczytanie, a następnie zapamiętanie granych melodii.


Zygmunt KRAUZE, Tańce Gnomów na fortepian
W czterech krótkich utworkach zawarte są różne charaktery gnomów, małych ludzików, jakby krasnali, których nikt nigdy nie widział, lecz wszyscy w nie wierzą. W pierwszym utworze mamy gnoma nieśmiałego, ale zabawnego, w drugim gnoma tajemniczego, lękliwego i uciekającego,
w trzecim gnoma zamyślonego, trochę smutnego, a w czwartym zdecydowanego, mocnego, który lubi tańczyć. Cykl czterech utworów może być grany w całości, ale również poszczególne utwory można wykonywać oddzielnie.
W interpretacji tej muzyki ważne jest właściwe użycie pedału, jak też różnorodnej artykulacji i dynamiki.


Sławomir TOMASIK, Duetowe co nieco na 2 skrzypiec
Duety posiadają obrazowe tytuły, mające wpływać na wyobraźnię skrzypków. Różnią się też długością od krótkich, 8-taktowych, dostępnych już dla pierwszoklasistów, po dłuższe, które mogą wykonać gimnazjaliści czy licealiści. Przeważa w nich forma trzyczęściowa ABA1. Specjalnie przemyślana i przygotowana konstrukcja daje możliwość wykazania się zarówno pierwszemu, jak i drugiemu skrzypkowi. We wszystkich prezentowanych utworkach każdy z wykonawców prowadzi raz głos wiodący, innym razem towarzyszący [Sławomir Tomasik].


Paweł WÓJTOWICZ, Etiudy-Kaprysy na skrzypce
Zbiór utworów dedykowany uzdolnionym młodym skrzypkom zdobywającym laury na ogólnopolskich i międzynarodowych konkursach. Każdy z kaprysów został nazwany ich imionami. Poszczególne utwory są tak różne, jak różni są muzycy, którym dedykowane są utwory. Ze względu na zawarte w etiudach trudności techniczne, są one przeznaczone dla uczniów klas V i VI pierwszego oraz I-III drugiego stopnia szkół muzycznych. Choć na pierwszy rzut oka utwory mogą wydawać się dość trudne, jednak harmonia, melodyka i zwarta budowa kaprysów ułatwiają szybkie opanowanie pamięciowe utworów. Każdy z nich ma odrębną formę muzyczną, a przy tym prezentuje szeroką paletę problemów technicznych dla prawej i lewej ręki.


Grażyna BACEWICZ, Oberek. Transkrypcja na trzy akordeony (J. Wojtarowicz)
Pomimo, iż w opracowaniu J. Wojtarowicza wiodącą, melodyczną rolę otrzymał akordeon pierwszy i drugi, ta wirtuozowska miniatura stwarza duże pole do popisu możliwości technicznych wszystkich trzech wykonawców. Szybkie tempo wymaga od zespołu idealnego zgrania się i stworzenia jednego spójnego organizmu wykonawczego.


Marcel CHYRZYŃSKI, Dance of Death na klarnet i fortepian
Wprowadzony na początku utworu w głosie klarnetu motyw śmierci przenika całą kompozycję nadając jej spójności, a także wprowadza niepokój w całym utworze tworząc wrażenie obsesyjnego tańca. Wrażenie to potęguje zastosowanie zdobień w motorycznie powtarzających się sekwencjach szesnastkowych, a także częstych zmian rejestrów. Przeważająca część Dance of Death utrzymana jest w dynamice mf-f, co podkreśla burzliwość emocjonalną kompozycji, jedynie środkowe tranquillo wprowadza moment odprężenia i zatrzymania tytułowego, gwałtownego tańca śmierci. Kompozytor w pełni wykorzystał możliwości techniczne i barwowe klarnetu. Niski rejestr instrumentu idealnie wyraża tajemniczość, natomiast wykorzystanie dźwięków z najwyższej skali podkreśla dramatyzm. [Barbara Borowicz].


Romuald TWARDOWSKI, O mój rozmarynie, wiązanka pieśni legionowych, na chór mieszany a cappella
Wiązanka pieśni legionowych przewidziana jest do wykonania w całości,
w kolejności ustalonej przez kompozytora (należy wtedy ograniczyć się do dwóch zwrotek). W wypadku pieśni: Do polskiego wojska, Przybyli ułani, O mój rozmarynie, Pierwsza Kadrowa, Marsz Pierwszej Brygady możliwe jest wykonanie osobno z większą liczbą zwrotek.


Marian BORKOWSKI, Sanctus na chór mieszany a capella
Kompozytor posłużył się sentencją opartą na wybranych słowach zaczerpniętych z mszalnego hymnu: „Sanctus Dominus! Hosanna in excelsis”. W całości dzieło ma charakter podniosły i uroczysty, odznacza się fakturą homofoniczną oraz przebiegiem akordowym, unisonowym i silnymi kontrastami. Jest doskonałą ilustracją języka muzycznego kompozytora, który chętnie odwołuje się do pojęcia sacrum uniwersalnego. Doniosłą rolę odgrywa tu eufoniczność brzmienia, kondensacja materiału muzycznego, aforystyczność wypowiedzi i głębia wyrazu [Marcin Tadeusz Łukaszewski].


Henryk Jan BOTOR, Confido. Zawierzenie na chór mieszany a capella
Jest to muzyczne opracowanie modlitwy Ojca Świętego Jana Pawła II jaką wypowiedział w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie - Łagiewnikach podczas poświecenia tegoż Sanktuarium w 2002 roku. Fragment tej modlitwy umieszczony jest na ścianie z prawej strony głównego ołtarza. Tekst modlitwy jest wyjątkowy, gdyż wyraża prośbę do Boga o Jego Miłosierdzie dla świata tak potrzebne w obecnych czasach, gdyż od naszego nawrócenia zależą losy świata [Henryk Jan Botor].


Wojciech KAŁAMARZ, Niepokalana Królowa na chór mieszany a capella
„Nieprzeparta chęć napisania tego utworu zawładnęła mną w Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. Imperatyw, czy jak kto woli natchnienie przyszło wskutek zetknięcia wymowy pięknej uroczystości i jej kontekstu teologiczno-historycznego, wspaniałego tekstu Stanisława Wyspiańskiego, którego twórczość, zwłaszcza wizualną bardzo cenię, z najcudowniejszą porą roku jaką jest przepełniona świeżą zielenią i barwnymi kwiatami, unosząca na potężnych skrzydłach gęstych zapachów, spowita budzącymi się do życia liniami młodych pędów roślin wiosna. Naturalną rzeczą było, by utwór powstały z takich inspiracji dedykować Janowi Pawłowi II: wielkiemu czcicielowi Niepokalanej Królowej Polski, znawcy i współtwórcy polskiej literatury, miłośnikowi piękna przyrody, największemu spośród rodu Polaków." [ks. Wojciech Kałamarz CM].


Józef ŚWIDER, Wielki walc chóralny na chór mieszany a cappella
Jest utworem niezwykle efektownym co sprawia m.in. tekst sylabiczny
i wyrazy dźwiękonaśladowcze, które wyparły tutaj słowa tradycyjne. Dodatkowo w Wielkim walcu chóralnym Świder angażuje całe ciało chórzysty, dodając efekty związane z klaskaniem czy tupaniem nogą. Utwór ten gwarantuje uśmiech i ożywienie wśród publiczności, a chórzystą gwarantują dobrą zabawę i stanowią ciekawą odmianę od repertuaru śpiewanego na co dzień.


Paweł ŁUKASZEWSKI, Pie Jesu. In paradisum na głos i organy
Pie Jesu i In Paradisum są osobno wydanymi częściami z Requiem Pawła Łukaszewskiego, który opracował je na sopran z towarzyszeniem organów. O Requiem sam kompozytor wypowiada się następująco: "Requiem na sopran, baryton, chór mieszany i orkiestrę (2013-2014) jest drugim ogniwem cyklu Officium defunctorum i kontynuacją tematyki żałobnej podjętej w Vesperae pro defunctis (1995) i Salve Regina (2010).


Romuald TWARDOWSKI, Trzy sonety do Don Kichota na bas-baryton i fortepian
Cyklem Trzech sonetów do Don Kichota skomponowanym w 1990 roku kompozytor pragnął złożyć hołd twórcom o wyjątkowym miejscu i znaczeniu w dziejach sztuki i nauki – mistrzom renesansu. Stąd też, wzorem renesansowej tradycji, tekst poetycki, a przede wszystkim jego nastrój w poszczególnych sonetach decyduje o warstwie muzycznej (o doborze środków muzycznych). Jednocześnie wybrane teksty nieprzypadkowo są autorstwa ulubionego przez kompozytora Cervantesa. Teksty do trzech sonetów zaczerpnąłem z pewnego starego wydania Don Kichota, poprzedzonego wstępem, zawierającym kilkanaście sonetów [Romuald Twardowski].


Mieczysław KARŁOWICZ,  Koncert skrzypcowy A-dur op. 8, Dz. t. 5
Styl Koncertu uwarunkowany został z jednej strony specyfiką gatunku i nawiązaniem do pewnych określonych, tradycyjnych form rozwojowych, z drugiej ogólnymi koncepcjami kompozytorskimi wyrastającymi z neoromantycznych założeń estetycznych. Duże znaczenie posiada fakt, że kompozytor znał skrzypce z własnej praktyki. Świadczy o tym bogate wyzyskanie ich możliwości techniczno-wyrazowych: od śmiałego użycia skomplikowanych, lecz zawsze skrzypcowych dwudźwięków, poprzez szerokie wykorzystanie i kolorystyczne zróżnicowanie rejestrów do finezji biegników finału


Mieczysław KARŁOWICZ, Smutna opowieść (Preludia do wieczności), poemat symfoniczny, Dz. t. 10
Struktura tej lapidarnej, literacko-muzycznej opowieści jest intrygująca. Jest to właściwie pierwsza manifestacja ekspresjonizmu w historii muzyki polskiej. (…) Smutna opowieść kondensuje w najwyższym zgęszczeniu najważniejsze wątki tematyczne całej twórczości Karłowicza: melancholię rezygnacji, cierpienie i skargę, grozę fatum, poczucie winy i leku przed nieznanym trybunałem, wspomnienia niespełnionej miłości i utraconego raju dzieciństwa [Leszek Polony]. 


Tadeusz SYGIETYŃSKI, Mazowsze 25 najpopularniejszych piosenek na fortepian (akordeon) z tekstem
Zbiór piosenek opartych na melodiach ludowych z regionu Mazowsza pod redakcją W. Rudzińskiego do słów różnych autorów. Adaptacji tekstów ludowych dokonała M. Zimińska-Sygietyńska.